Het jongetje dat niet dierf spelen

Olijke blik in de ogen Een lijf vervuld van spanning Zenuwen die door de keel gieren

Een speelkameraadje Een klik Een herkenning

Als een jonge puppy Kwispelend staartje en open hart

Reageert de ander Beantwoordt die zijn uitreiking En neemt de intensiteit van het spel toe Snuffelend, verkennend, verbindend

Tot het jongetje plots voelt Dat de veilige grond onder zijn voeten afbrokkelt En schrikt van de reactie van de ander

Het spel is plots geen spel meer, zo blijkt Zonder dat hij het merkte Zonder dat hij het zo bedoelde Werd het bloedernstig Werd de balans tussen kwetsend en speels aangetikt

Plots wees er een strenge vinger zijn kant uit Had hij iets verkeerds gedaan En voelde zich keihard afgewezen. Verbouwereerd. Hulpeloos en alleen.

Die dag leerde hij: spelen is gevaarlijk. Als ik ga spelen, dan kwets ik de ander. Ook ik moet serieus zijn Ik verlies liever m'n speelsheid Dan schuld te hoeven dragen

Door zijn lange leven heen, werd het jongetje vaak opnieuw uitgenodigd om te spelen Zijn dappere hart koos ervoor Opnieuw voor het spel te kiezen Als de tijd er rijp voor was

Telkens opnieuw versteende zijn hart even Als het spel weer dreigde om te slaan En voelde hij die oude wonde even trekken

Gelukkig voelde hij ook het stuk in hem Dat al volwassen man was geworden Met een warme schoot en sterke armen Een veilige plek waar altijd troost werd gevonden

Het jongetje was niet langer hulpeloos en alleen En liep zo nu en dan


Als een jonge puppy Kwispelend staartje en open hart Een speelkameraadje tegemoet


© Wim De Laet - pinecone.be


111 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven